ชนิดชุดชั้นใน อธิบายเพื่อการวางแผนช่วงสินค้า

สามแกนที่แยกตระกูล

ถามสามคำถาม ความงงเรื่องชุดชั้นในส่วนใหญ่จะหาย ทรงนี้โชว์ถ้วยมากเท่าไร คลุมเต็ม ครึ่ง หรือเจาะลึก อะไรรับแรง ลวดโครง แถบแข็งแรงพร้อมปีกพาวเวอร์เมช หรือผ้าถักที่ถูกออกแบบมา และสายสะพายอยู่ที่ไหน ชิดกลาง เอียงออกนอก หรือถอดเปลี่ยนได้ คำตอบวางทรงไว้ในตระกูลหนึ่ง และตระกูลตัดสินแม่พิมพ์ การไล่ขนาด และฝีมือเย็บที่โรงงานพันธมิตรต้องมี

ตระกูลด้านล่างคือหกไลน์ในหมวดชุดชั้นใน เดมีและพลันจ์ปรากฏที่นี่ในฐานะคำบรรยายการตัด เพราะผู้ซื้อขอโดยชื่อ บนไซต์นี้ถูกพูดถึงในฐานะตัวแปรของโครงสร้างครึ่งถ้วยและก้านลึก ไม่ใช่ไลน์แยก และโปรแกรมระบุมันบนการ์ดบัลโคเนตโดยเขียนรูปการตัดลงรายการถ้วย

บัลโคเนต เดมี และพลันจ์

บัลโคเนตคลุมส่วนอกราวครึ่งหนึ่งด้วยปากเสื้อแนวราบและสายเอียงออกนอกเล็กน้อย เดมีตัดถ้วยต่ำลงไปอีก เหลือขอบบนเปิดมากขึ้น พลันจ์เลื่อนก้านกลางลงเป็นตัววีลึก ทรงจึงซ่อนได้ใต้ปากเสื้อเจาะลึก สำหรับโรงงาน ความต่างกระจุกอยู่สองจุด: ความสูงแบบถ้วย และมุมลวดกับความลึกก้านที่คุมการตัดลึกให้นิ่ง นี่คือเหตุผลที่โรงงานที่ขึ้นรูปบัลโคเนตสะอาดไม่ใช่โรงงานที่ใช่โดยอัตโนมัติสำหรับโปรแกรมพลันจ์

การคลุมยังตัดสินความเข้ากันกับตู้เสื้อผ้า แผนช่วงสินค้าจึงมักเก็บตระกูลครึ่งถ้วยหนึ่งตระกูลกับทรงตัดลึกหนึ่งทรง แทนที่จะทำห้ารูปแบบของเรขาคณิตเดียวกัน

ระดับฟอมเสริมพุชอัพ

คำว่าพุชอัพอธิบายตำแหน่งของฟอมเสริม ไม่ใช่ผลต่อร่างกาย: ฟอมไล่ความหนาตามถ้วยล่างและด้านนอก สร้างเป็นหนึ่งถึงสามระดับ ระดับหนึ่งอ่านเป็นถ้วยซับบาง ระดับสามใช้ฟอมไล่ระดับหนาที่สุดในหมวด โปรแกรมส่วนใหญ่สั่งแผ่นเสริมถอดได้เคียงแบบไล่ระดับ เพื่อให้ทรงเดียวรองรับสองความต้องการ ถ้วยพุชอัพรัน A-D แถบ 30-40 และค่าคลาดเคลื่อนการขึ้นรูปแคบกว่าถ้วยไม่มีแผ่นซับ เพราะฟอมถูกติดกาวกับเปลือกถ้วยก่อนประกอบ

ไร้ลวดกับมีลวด

ชุดชั้นในแบบมีลวดโยนส่วนหนึ่งของแรงเข้าลวดโค้ง แบบไร้ลวดย้ายงานไปที่แถบใต้อก ปีกข้าง และการถักหรือการตัดของถ้วย ไม่มีเส้นทางใดเป็นฉบับแย่ของอีกฉบับ ทั้งคู่เป็นทางเลือกทางวิศวกรรมที่ต่างกันในผลต่อการไล่ขนาด ไลน์ไร้ลวดในช่วงนี้ไล่ได้ถึง DD+ ตามความสามารถโรงงาน โครงสร้างที่ไล่สูงสุดพึ่งแถบกว้างขึ้น พาวเวอร์เมชข้าง และตะเข็บถ้วยที่มีโครงสร้าง ไม่ใช่ลวด ไลน์ไร้ลวดโครงแสดงการ์ดชั้น ข้อแลกเปลี่ยนอ่านง่ายเมื่ออธิบายการรองรับในฐานะโครงสร้าง ไม่ใช่ลวด

รุ่นกีฬาและระดับความหนัก

รุ่นกีฬาแยกกันด้วยวิธีควบคุมการเคลื่อนไหว: แบบบีบรัดยึดส่วนอกชิดผนังหน้าอก แบบถ้วยแยกฝั่งใช้ถ้วยมีโครงสร้างครอบแต่ละข้าง และทรงความหนักสูงจำนวนมากรวมทั้งคู่ ระดับความหนักรันต่ำ กลาง และสูง ระดับขับน้ำหนักผ้า สัดส่วนการยืดสี่ทิศทาง และการออกแบบสาย ถ้วยรัน A-H ทั้งไลน์ ซึ่งกว้างที่สุดในช่วงสินค้า วินัยการไล่ขนาดจึงเป็นความเสี่ยงคุณภาพหลัก ไลน์ชุดชั้นในกีฬามีการ์ดโครงสร้าง และ คู่มือระดับความหนักอธิบายการไล่ระดับอย่างลึก

บราเลตต์และระดับความสบาย

บราเลตต์ตัดทั้งลวดและฟอมเสริมออก: หน้าสามเหลี่ยมหรือแบบสปอร์ตในลูกไม้ ฝ้าย หรือโมดัล ไซซ์ XS-2XL โครงสร้างง่ายพอที่บราเลตต์มักแบ่งล็อตย้อมกับโปรแกรมกางเกงใน จึงเป็นไลน์เสริมที่สองที่พบบ่อยหลังทรงมีลวดแรกของแบรนด์ ความง่ายมีสองด้าน: โครงสร้างในเสื้อน้อยลง คุณภาพผ้าและการคืนรูปยางยืดจึงแบกเรื่องคุณภาพเกือบทั้งหมด แผนตรวจสอบจึงกดน้ำหนักที่แฟ้มวัสดุแข็งขึ้น

เลือกส่วนผสมสำหรับเปิดตัว

ช่วงสินค้าแรกที่ใช้งานได้ตัดสินใจเรื่องเรขาคณิตอย่างตั้งใจ: ตระกูลครึ่งถ้วยหนึ่งตระกูล สินค้าความสบายหรือกีฬาหนึ่งรายการ และคู่กางเกงในบนบันไดสีเดียวกัน การเพิ่มพลันจ์หรือไม่มีสายก่อนล็อตบัลโคเนตแรกจะออกเดินทาง มักดึงโปรแกรมทั้งหมดให้ล่าช้าด้วยเรื่องแม่พิมพ์ เมื่อส่วนผสมตรึงแล้ว ช่วงแถบ ช่วงถ้วย และทางเลือกฟอมเสริมถูกบันทึกต่อตระกูล เพื่อให้โรงงานทำใบเสนอขายเสื้อตัวเดียวกัน คู่มือไซซ์และการพอดีครอบคลุมด้านตาราง และ แบบฟอร์มขอใบเสนอขายเก็บส่วนที่เหลือในรูปแบบที่โรงงานตอบกลับได้